Silence_Serin

Special 2

Im possible: มันเป็นไปไม่ได้หรอก..ไอ้น้อง

 .............................................................>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

   ในเวลาบ่ายสองโมงของวันหนึ่งในสัปดาห์..ผม..กำลังนั่งยองๆอยู่ในซอกแคบๆที่อยู่ระหว่างอาคารในเรือนจำ  นัยน์ตาของผมจ้องมองตาของคนตรงข้ามเขม็ง..ผมสบตาเขา...เขาสบตาผม ขณะที่ความเงียบพัดผ่านเราทั้งคู่เป็นเวลานานพอดู..

   “..มึงแน่ใจนะ..ว่าไม่ได้เมาแดด..”ในที่สุดชายหนุ่มตรงข้ามผมก็ออกถาม นัยน์ตาโตหวานของเขายังฉายแววเหนื่อยระอาอย่างยิ่ง...ผมพยักหน้ารับช้าๆ สีหน้าจริงจังเป็นที่สุด..

   “...กูบอกตามตรงนะ....” เมฆเอามือมาตบไหล่ผมแรงๆสองทีพลางถอนหายใจอย่างนึกระอา.. “มันเป็นไปไม่ได้..”

   “.....” ถ้อยคำที่เหมือนคำประกาษิตนั้นทำให้ผมทำหน้านิ่ว..จ้องมองคนตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ..ไม่เข้าใจจริงๆว่าแทนที่จะสนับสนุน ดันมาห้ามสิ่งที่ผมคิดแล้วบอกว่าเป็นไปไม่ได้ซะงั้น..

  “..มึงมองหน้ากูนะ..” เมฆชี้ไปที่ปากตัวเองและเริ่มขยับช้าๆ “..มึง..ไม่..มี..ปัญ..ญา..ทำ..ได้...หรอก..”

   “..ทำไมล่ะ..ก็เป็นผู้ชายเหมือนกันนี่..” ผมท้วงหน้าตาบูดบึ้ง “ อย่ามาพูดแบบนี้หน่อยเลย ยังไงมึงก็เคยคิดจะกดพี่วิทย์เหมือนกันนั่นล่ะ..”

   “..เออ...กูเคยคิด....แต่เลิกคิดแล้ว..”เมฆมันรับคำสีหน้าปกติ พร้อมกับยักไหล่ช้าๆ “ กับกูน่ะ..กูว่าตัวเองยังพอจะมีหวัง..พี่วิทย์ไม่ได้ตัวโตเหมือนควาย...ยังกะไอ้พี่โตซักหน่อยแล้วดูมึงเถอะ จะเอาอะไรไปสู้ จะเอาแรงที่ไหนไปกดพี่โตมันไม่ทราบ !! “

   “...ขนาดตัวไม่เห็นเกี่ยวหรอก..” ผมท้วงทักควัน ไอ้ประโยคที่ว่าความสูงไม่มีผลในแนวราบน่ะ เคยได้ยินไหม? ว่าแล้วก็แบะปากใส่เมฆ “ ป๊อดก็บอกมาเหอะ...”

  “..ป๊อด...เหอะ ถ้าอย่างกูป๊อด มึงก็ไอ้ลูกแหง่อ่ะดิ...คิดน่ะคิดได้ แต่ช่วยเจียมกะลาหัวนิดนึง..เดี๋ยวมันจับได้มาแล้วมึงจะซวย..” ว่าแล้วเมฆก็ขยับตัวมองไปรอบๆซอกตึกที่มีเพียงสองเราและหยากไย่ใยแมงมุมด้วยสีหน้าหวาดผวา..

  “.......” ผมเงียบแล้วมองหน้าเมฆด้วยแววตาเคลือบแคลง ดูท่าพี่โตแกจะไปแสดงอิทธิฤทธิ์อะไรกับมันมาแน่ๆถึงได้กลัวไอ้พี่โตซะจนขึ้นสมองขนาดนี้... ที่ผมเรียกมาก็เพราะอยากจะมาคุยเรื่องแผนลับ..แผนการที่ผมวางไว้และอยากได้ผู้ช่วย..แต่กลับกลายเป็นว่าแทนที่จะช่วย เมฆมันดันบอกผมให้เลิกคิดซะงั้น..ทำไมกัน ไม่เข้าใจเลยจริงๆ..

   “..ช่างเหอะ..กูไปล่ะ...งานนี้ตัวใครตัวมัน..กูบอกแล้วไม่เชื่อก็ตามใจเดี๋ยวมันจับได้ขึ้นมามึงได้ซึ้งอีกนานแน่..” เมฆว่าพลางลุกขึ้นปัดๆกางเกงตัวเองอย่างรวดเร็ว..

  “..ช่วยกันนิดนึงไม่ได้เหรอ?..” ผมออกปากถามด้วยสีหน้าอ้อนวอน..

   “..ไม่...ไม่อยากหาเรื่องใส่ตัว..” เมฆว่าแล้วส่ายหัวพรืด ผมทำหน้าบูดแต่ก็ลุกขึ้นมาปัดกางเกงตามอีกคนด้วย ก็นี่มันเวลาทำความสะอาด พี่โตและพวกก็กำลังกวาดพื้นทำอะไรไปตามเรื่องถ้าหายไปนานได้โดนบ่นหูชากันพอดี..

 

   ผมเดินหน้านิ่วตามก้นเมฆที่เดินตรงแน่วไปหาพี่วิทย์สุดที่รักของเขาแล้วนึกเซ็งขึ้นมา  หลังจากที่ผมตกเป็นเมีย..เอ่อ..ไม่ใช่..หลังจากที่ผมถูกพี่โตกระทำชำเราไปหลายรอบแล้ว..ความเจ็บปวดทั้งหลายหล่อหลอมให้ผมนึกฮึด อยากจะเป็นฝ่ายกดพี่โตกลับมั่ง เพราะอะไรนะเหรอ เพราะเจ็บตูดน่ะสิครับ.ไม่อยากจะพูดว่าโดนกดแต่ละที..เล่นเอาสะโพกครากข้ามวันข้ามคืน..จนอยากจะเปลี่ยนแผนไปเป็นฝ่ายรุกพี่แกซาบซึ้งขึ้นมาซะบ้าง..

   และพอคิดจะไปปรึกษากับใครสักคน หน้าเมฆก็แว้บขึ้นมาทันที..เพราะจากหน้าตาและขนาดตัวมันก็บอกอยู่ทนโท่ว่าเมฆน่ะต้องเป็นฝ่ายถูกกดแบบเดียวกับผมแน่ๆ..และช่วงสามสี่อาทิตย์ให้หลังนี้ ผมกับเมฆก็พูดคุยเล่นหัวกันอย่างปกติแล้ว ไม่ได้โดนขู่แง่งๆเวลาเดินเข้าไปใกล้อย่างเก่า..พูดก็พูดเถอะ ว่าช่วงนี้เมฆน่ารักขึ้นจม..เพราะการประคบประหงมเยี่ยงของรักของพี่วิทย์แกแน่ๆ..ไม่ใช่โดนใช้งานจนโทรมบักโกรกเหมือนไอ้เนมคนนี้..หึ..

   แต่อะไรกัน พอผมเรียกมาคุย เมฆมันดันบอกให้ผมเลิกคิดแถมไม่เอาด้วยแบบนี้..ทำเหมือนตัวเองไม่เคยคิดจะกดพี่วิทย์กลับ..อย่ามาซึนไปหน่อยเลย

  “..อ้าวเฮ้ย..ไปไหนมา ไอ้พวกสมาคมแม่บ้านในเรือนจำนี่..”พี่ทินแกร้องแซวขึ้นมา หลังจากเงยหน้าขึ้นมาจากแปลงผัก เมฆเดินเข้าไปใกล้แล้วออกแรงเขวี้ยงก้อนดินก้อนเล็กๆใส่หลังพี่แกเต็มแรงอย่างนึกหมั่นไส้ทำเอาพี่ทินร้องว้าก แล้วเมฆก็รีบวิ่งแจ้นมาหลบหลังพี่วิทย์โดยเร็ว..

  “..อย่าให้เผลอนะมึง..” พี่ทินร้องท้าเมฆอย่างอึดฮัดท่ามกลางเสียงหัวเราะของเหล่านักโทษที่กำลังออกแรงจัดการกับแปลงผักอยู่  “...พูดความจริงทำเป็นไม่พอใจ ไม่เหมือนไอ้เนมเมียพี่โต..เฮ้ย...!!”

   พี่แกร้องว้ากอีกรอบหลังจากที่ผมส่งก้อนหินก้อนที่สองใส่หลังแกอีกคน ผมยืนแบะปากใส่พี่ทิน แล้วรีบแจ้นไปหาพี่โตที่นั่งอยู่ใต้ต้นมะม่วงใกล้ๆแปลงผัก..

  “..เดี๋ยวระวังไอ้ทินมันเอาคืนขึ้นมาน่ะมึง..” พี่โตทันทันทีที่ผมเข้าไปใกล้ตัว ข้างกายมีจอบอันโตที่เคยเล่นงานเท้าพี่วิทย์มื่ออาทิตย์ก่อนวางอยู่ทนโท่ มิน่า..ผมถึงไม่เห็นพี่แกย่างกรายมาแถวนี้เลย

   “..ก็ไม่ชอบนี่..” ผมหน้าบูดแล้วนั่งลงข้างพี่โต รายนั้นหยิบเอาหมวดสานจากไหนไม่รู้มาพัดให้ผมอย่างใจดี..

   “...ความจริงนี่ฮึ..แล้วนี่ไปไหนกันมา..” พี่โตส่ายหัวกับอาหารไม่ยอมรับความจริงของผม แล้วออกปากถามเรื่องที่ผมหายไปกับเมฆด้วยสีหน้าดุๆ..

   “..ไปเข้าห้องน้ำ...พี่ทำไมชอบไปทำหน้าแบบนี้ใส่เมฆเนี่ย..เกิดอะไรขึ้นรึไง?..” ผมออกปากถาม พี่โตส่ายหัวปฏิเสธแล้วดึงผมเข้ามาใกล้ตัว

 

“...ไม่มี..แต่ไม่ไว้ใจมัน..” แนะ...ฟังเขาพูดเข้า.. ผมไม่พูดอะไรนอกจากจะเอนตัวลงนอนบนตักพี่โตอย่างถือสิทธิ์ แน่นอนว่ารายนั้นก็ไม่ว่าอะไรนอกจากยิ้มแล้วใช้หมวกสานในมือพัดลมเย็นๆให้ผมต่อไป..นี่ล่ะอภิสิทธิ์ของเด็กพี่โต ฮี่ๆ..

   “...โหย...พี่...ระวังมดมาหามน่ะเว้ย..หวานเกินหน้าเกินตากันจริงๆ.” เสียงพี่ทินออกปากแซวดังขึ้นมาทำให้คิ้วผมกระตุกยิก แต่ไม่ทันจะทำอะไร มือใหญ่ที่เคยหยิบพัดมาคลายความร้อนให้ ก็เปลี่ยนเป็นคว้าก้อนหินเขวี้ยงใส่คนแซวทันที..

  เสียงโวยวายของพี่ทินตังขึ้นทำให้ผมหัวเราะหึหึบนตักพี่โตอย่างสาแก่ใจ มองเห็นพี่แกเต้นเหยงอยู่กลางแดดแต่ก็ทำอะไรไม่ได้อย่างขบขัน..นึกจะแซวใครไม่แซว สมน้ำหน้าจริงๆ..

.......................................................                               

  แต่ถึงช่วงนี้พี่โตแกจะเอาอกเอาใจผมแค่ไหน..ปณิธานในใจผมก็ไม่เปลี่ยนหรอกครับ เพราะการโดนทำร้ายประตูหลังชนิดวันต่อวันเนี่ย มันจะทำผมตายเอา..แถมปรึกษาใครก็ไม่ได้ เมฆมันเซย์โนไปแล้ว แถมช่วงนี้ยังไม่มาเยื้องกรายแถวๆแดนสิบสองเลย(อาจจะเพราะมาครั้งล่าสุดโดนพี่โตประเคนส้นเท้าไปให้ก็ได้)ผมจะไปปรึกษาพี่วิทย์..แต่คาดว่าอาจจะโดนตีนก่อน จะปรึกษาพี่ทินหรือพี่ๆในห้องขังเดียวกันก็รู้เลยว่าอาจจะถึงคราวตายได้ จะคิดปรึกษาหมออย่างพี่กันย์น่ะเรอะ...ได้ถูกพี่โตกระทืบไส้ไหลสิไม่ว่า...ช่วงนี้เลยทำได้แต่จดๆจ้องๆเมียงๆมองๆมาทั้งอาทิตย์ พยายามสังเกตคู่กรณีให้มากที่สุดครับ เพราะถ้าโพล่งอะไรไปแล้วไม่ถูกอารมณ์พี่แก อาจจะอ่วมได้ไม่ทันตั้งตัว

  พฤติกรรมแปลกๆของผมก็ถูกพี่โตแกทักมาเหมือนกัน..แต่ผมก็ทำเฉย..บอกปัดๆว่าไม่มีอะไร ทำให้รายนั้นได้แต่หงุดหงิดฮึกฮัดเองไปตามเรื่อง และไปเที่ยวลากคอคนนั้นคนนี้มาสอบสวนว่าเอาเรื่องแปลกๆอะไรมาใส่หัวผมอีกรึเปล่า ถึงผมจะบอกว่าไม่มีอะไร แต่ก็ยังไม่เชื่ออีก ให้ตายเถอะ !!

    “ พี่โต...” ผมครางเสียงต่ำในลำคอ ขณะที่มองอีกฝ่ายซึ่งกำลังก้มๆเงยๆทำอะไรบางอย่างอยู่ตรงหน้า..

    “..อือ....” เสียงครางรับฮึ่มอั่มคล้ายอารมณ์เสีย ไม่ได้ทำให้ผมหงุดหงิดเท่าท่าทางที่แสดงออกมานั่น ไอ้เนมส่ายหัวอย่างนึกเบื่อหน่ายกับเรื่องสัปดนที่พี่แกคิดมาเต็มที..

   “..อืออะไรเล่า..หันมามองผมก่อนซิ..นี่พี่ทำอะไรว่ะ?..” ผมร้องถามพี่โตที่กำลังกางผ้าขาวที่อยู่ในลานตากผ้าหลังโรงอาหารแล้วเอามามัดไว้กับเชือกแถวๆนั้นพร้อมกับเอาก้อนหินทับ..

   “..ทำอะไร...ทำที่นอนไง..นี่พามาโรงแรมแล้ว..” หา?..ไอ้คำพุดนั้นทำเอาผมมึนตึ้บ..โรงแรม..โรงแรมอะไรของเขากัน แล้วนี่ ยังจะมาทำท่าจริงจังขึงขังผูกผ้าขาวนั่นต่อไปอย่างขะมักเขม้นอีก..

  “..แล้ว...พาผมมาทำไม..” ไอ้เนมชี้ไปที่ตัวเอง ขณะที่อ้าปากถามพี่โตเสียงห้วน..

  “..พา...เมีย..มา....เอา..”.. โอ้ยยยยยยยยย..สุดจะเอ่ย พุดไม่ออกทีเดียวพอไดยินพี่แกทำหน้าด้านแล้วออกปากแบบนี้..มาเอา..มาเอาอะไรของพี่กันครับ..นี่มันตะวันตรงหัว ยังจะมาหื่นบ้าบออะไรกันอีก..ไอ้พี่โตเว้ย..ไอ้หื่นนนน

 

  “..พี่นี่หมกมุ่นเกินไปแล้วนะ..ตะวันก็ตรงหัวยังจะมาทำบ้าบออะไรอยู่ได้..อยากโดนฟ้าผ่ารึไงครับ ” ผมแว้ดใส่พี่โตอย่างหงุดหงิด  ไร้สาระเกินไปแล้ว พอกินข้าวได้ไม่เท่าไหร่ก็ลากผมออกไปอย่างกับมีเรื่องสำคัญ..ไอ้เรานึกว่ามาทำอะไร ที่แท้กลับพามาที่นี่..ฮึ่ย...

   “..เหอะ...ทำตอนฝนตกโครมๆแม่งยังไม่ผ่าเลย..กลัวอะไรว่ะ..” พี่โตลงไปนั่งหน้าเริ่ดอยู่บนผ้าสีขาวที่เอามาปูพื้น และในนี้ก็กลายเป็นเหมือนห้อง..เอ่อ...โรงแรมอย่างที่พี่แกบอก..

  “..มาๆ ลงมาได้แล้ว จะทำตอนกลางคืนก็บอกไม่เอากลัวคนเห็น..จะทำในห้องน้ำก็ไม่เอามันแคบ จะทำที่ไหนก็ไม่ชอบ..พามาโรงแรมแล้วไง..ไม่ต้องมาหาข้ออ้างเลย..”

  “..ไม่เอาโว้ย !! “ ผมว้ากใส่พี่โตแล้วยกมือชี้หน้าขาใหญ่แห่งแดนสิบสองอย่างหงุดหงิด “ ทำไปคนเดียวเลยไปไอ้พี่โตหื่น..!! “

   “..ห่านี่..ทำคนเดียวไม่มันส์โว้ย..เนม..มึงอย่าให้กูได้ข่มขืนนะ....” น้ำเสียงเริ่มกดต่ำเป็นอันตราย แต่ผมที่กำลังไม่พอใจสุดๆไม่อยากจะฟังไม่อยากจะสน..ก่อนจะชะงัก..และหรี่ตาลงช้าๆ..

  “..ถ้าพี่ยอมให้ผมอยู่ข้างบน...จะทำก็ได้..” ผมส่งข้อเสนอไปให้พี่โตอย่างเหนือกว่า..ถ้ากล้าเป็นฝ่ายถุกกด ผมจะทำด้วยก็ได้นะครับ หึหึหึ..

  “..หา....?....” พี่โตชะงักลากเสียง.....

   “..ก็บอกว่าผมจะอยุ่ข้างบนไง...พี่มาเป็นเมียผมบ้างสิ !! “..พุดจบสีหน้าราวกับเห็นอะไรไม่น่าพึงประสงค์ของไอ้คุณพี่โตก็ปรากฏขึ้นทันที...วุ้ย...เสียมารยาทเกินไปแล้วมั้ง แค่ผมจะเป็นฝ่ายกดบ้าง ช็อคอะไรนักหนา..

   “....ให้กุเป็นเมียมึง...” พี่โตหัวเราะหึหึ...มองหน้าผมด้วยสายตาที่ทำเอาผมขนลุกวาบ รู้สึกถึงอันตรายเข้ามาใกล้ตัวอย่างฉับพลัน ฉีกยิ้มให้พี่แกที่เริ่มทำหน้าตาทะมึนทึน..แต่วินาทีต่อมาพี่โตกลับยิ้มหวาน..หวานเสียจนน่าขนลุก..

 

  “..ก็ได้...ถ้าทำกูเคลิ้มได้ละก็....” หา...ไอ้ข้อแม้ที่ว่านี่มันอะไรกัน..ผมหน้านิ่ว มองหน้าพี่โตที่ทำหน้าตาท้าทายมาให้แล้วนึกเคืองอยู่เหมือนกัน..แต่ว่า...ไอ้ข้อแม้ที่ว่านั่นมัน..

   “...ยังไง....? “ ผมถาม ยังไม่เข้าไปใกล้รัศมีปฏิบัติการของพี่แก เพราะลางสังหรณ์ผมบอกว่า...ไว้ใจไม่ได้ชัดๆ..

  “....ก็ทำให้กูรู้สึกดีจนยอมเป็นเมียมึงได้ไง..อยากเป็นผัวกูนักไม่ใช่เหรอ...หึหึ...” ไอ้หึสองหึนั่นทำผมกลืนน้ำลายเอื้อกอีกรอบ.. ผมหรี่ตาลงมองหน้าพี่โต ชั่งน้ำหนักหาข้อดีข้อเสียจนถี่ถ้วนแล้วจึงเริ่มมีความหวัง..และปลายเท้าก็เริ่มขยับไปหาคนตรงหน้าช้าๆ..

   “..ถ้าผมทำได้...จะ...ยอมนะ...” ผมออกปากถามอีกครั้งอย่างไม่แน่ใจ..

   “..เออ...ยอมสิ” พี่โตรับคำสีหน้าสบายๆ..

   “..แน่นะ...”

  “..จะเอาไม่เอา...” คราวนี้คนจะเป็นเมียผมเริ่มหงุดหงิด ทำตาดุ ไอ้เนมเลยยอมเดินเข้าไปใกล้และถูกดึงให้นั่งลงด้วยแรงพี่แก ก่อนที่คนตรงหน้าจะดึงกางเกงตัวเองลงมาอย่างรวดเร็ว..พร้อมกับกางเกงใน..

   ภาพเจ้าหนอนยักษ์ที่เคยทำผมเลือดพุ่งมาแล้วดีดตัวปรากฏต่อสายตาอย่างชัดเจนท่ามกลางแสงแดดยาวกลางวันฟ้าโล่งจ้า  ทำเอาไอ้เนมชักสีหน้าสยองขวัญ..ไม่ใช่ว่าไม่เคยเห็น..แต่มันแปลกที่ต้องก้มลงมาดูชัดๆทั้งที่ยังสว่างโร่ ไม่ใช่ที่มืดๆหรือซอกหลืบไหนอย่างเคย..

...แต่...ยังไงแรงผลักดันและความตั้งใจก็ยังทำให้ผมฮึกเหิม ทนเอาเว้ยยย จะได้เป็นคนกดกะเขาสักที..

   “ เอ๊า...ทำสิ...” คนที่โชว์ของควรสงวนของตัวเองออกมาหน้าตาเฉยออกปากสั่งผมด้วยน้ำเสียงชาชิน ตัวนอนเอนราบกับพื้น และเอาแขนทั้งสองขางสอดไว้ใต้ศรีษะ ท่าทาง”ชิลๆ”เสียจนผมนึกเคืองขึ้นมาทันควัน..

..สูดหายใจลึก..พี่โตต้องเป็นเมียผม อดทนไว้ ...

  “..เร็วๆ...เดี๋ยวก็เปลี่ยนใจซะหรอมึง..ทำแบบที่กูเคยทำให้นะหือ?..มีปัญญามั้ยล่ะ?..”  พี่โตว่าพลางยักคิ้วให้ผมอย่างกวนโมโห “ ถ้าทำไม่ได้ ก็อย่า...อุ....”

    เสียงพี่โตหายไปกลายเป็นเสียงอุทานเบาๆในลำคอเมื่อผมคว้าหมับเข้าที่พี่โตน้อยที่ไม่น้อยนั่น และเริ่มจะทำให้แกอย่างเก้ๆกังๆ...อาศัยจากประสบการณ์ที่เคยช่วยตัวเองมันก็มีอยู่หรอก แต่ประสบการณ์การช่วยคนอื่นน่ะ ไม่มีวุ้ย..

   โตก้มมองเจ้าของความคิดเกินตัวที่กำลังสัมผัสร่างกายของเขาอย่างเงอะงะแล้วนึกขำ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้หรอกว่าถึงจะไม่เก่งไม่คล่องเท่าไหร่ มันก็ยังทำให้รู้สึกดีจนต้องครางออกมาในลำคอเบาๆ..

   “..ใช้แต่มืออยู่ได้..อย่างอื่นก็ทำด้วยสิ..” ออกปากเร่งเจ้าตัวเมื่อทำไปสักพัก มองเห็นใบหน้าของเจ้าตัวแสบก้มงุด..แก้มขาวขึ้นสีเรื่ออย่างน่ามองแล้วนึกพอใจ ยิ่งเมื่อเจ้าตัวค่อยๆใช้ปลายลิ้นแตะลงบนส่วนนั้นเบาๆ..อย่างลังเลใจ นั่นทำให้รู้สึกดีจนต้องครางออกมาเบาๆในลำคอ.

  “..เอาเข้าไปสิ...” กระซิบบอกพลางยันตัวลุกขึ้นมาพิงผนัง ก้มมองภาพที่เด็กหนุ่มตรงหน้าค่อยๆกลืนกินแก่นกายของตนเข้าในในริมฝีปาก..ทีละเล็ก,,,ทีละน้อย...

  ปลายนิ้วไล้ลงบนเส้นผมสีดำสนิทตัดสั้นแล้วลูบมันเบาๆที่หน้าผากชื้นเหงื่อของเจ้าตัว..ขณะที่ดวงตาทั้งสองข้างจับจ้องภาพน่ามองเบื้องหน้าตาไม่กระพริบ เสื้อสีน้ำตาลเข้มบนร่างของเจ้าตัวดูเกะกะน่ารำคาญเสียจนต้องเอื้อมมือไปดึงมันให้ร่นขึ้นมาถึงอก.. พร้อมกับปลายนิ้วที่ไล้ลงบนแผ่นอกขาวนวลและสะกิดยอดอกเล็กเบาๆ..

  “ฮื้อ....” เสียงครางฮืมในลำคอของเจ้าตัวดังขึ้นเบาๆพร้อมกับคิ้วที่ขมวดเข้าหากันช้าๆ..แตะริมฝีปากก็ยังพยายามและเล็มส่วนกลางลำตัวที่บัดนี้ชูชันเพราะแรงอารมณ์อย่างตั้งอกตั้งใจ..จนโตมองแล้วหัวเราะออกมาเบาๆในลำคอ กับความตั้งใจของเจ้าตัวแสบ..อยากจะมอบรางวัลให้เป็นการตอบแทน ทว่าสิ่งที่เจ้าตัวขอ คาดว่ามันคงไม่มีวันได้แน่ๆ..

  “...เม้มปากด้วยสิ...” เสียงกระซิบดังขึ้นเบาๆพร้อมกับปลายนิ้วที่ขยี้ยอดอกเป็นการลงโทษทำเอาผมครางฮือ พยายามเม้มปากตามที่ถูกบอก แต่รับมันมาไว้ในปากได้ไม่นานก็ต้องผละออกและปาดเช็ดน้ำลายที่เปรอะแก้มช้าๆ..

  “...ยอมแพ้แล้วเหรอ..หือ?...” เสียงหัวเราะแผ่วต่ำในลำคอดังขึ้นทำให้ผมหันไปจ้องหน้าพี่โตอย่างเคืองๆ ก่อนจะก้มลงอีกครั้ง ครั้งนี้กะพยายามจะทำให้เต็มที่จนพี่แกต้องออกปากยอมแพ้ แต่ว่ายังไม่ทันจะก้มหน้าไปเลยก็ต้องร้องจาก กับปลายนิ้วที่ถูกส่งมาที่ช่องทางด้านหลังแบบไม่ทันตั้งตัว..

  “...พี่โต..!! ...ฮื้อ.....” ผมร้องเบาๆ ทุบแขนพี่โตแรงๆ เมื่อรู้สึกว่าสถานการณ์ชักจะเสียเปรียบไปใหญ่ แต่กลับถูกกดหน้าลงไปที่เดิมทันควัน..พร้อมๆกับตอนนี้ที่กางเกงของผมถูกกระชากอออกอย่างรวดเร็ว...เฮ้ย ..

    “..พี่โต !! ไหนว่าจะให้ผม...อุ่ก...”กำลังจะอ้าปากถาม แต่กลับถูก”ไอ้นั่น”ของพี่โตยัดพรวดเข้าปากทันควัน แถมเข้ามาลึกซะจนแทบสำลัก..ไอ้พี่โตบ้าเอ๊ย...เจ็บน่ะเว้ย เดี๋ยวก็กัดให้ขาดซะหรอก !!

   “..อย่าคิดจะกัดเชียว..ไม่งั้น...” เสียงกระซิบอย่างรู้ทันของพี่โตดังขึ้นใกล้หู พร้อมกับมือที่กอบกุมเจ้าเนมน้อยของผมเป็นตัวประกันเช่นกัน..โธ่เอ๊ย...ไม่น่าเสียรู้ไว้ใจไอ้พี่โตเลย รู้ทั้งรู้ว่าไว้ใจไม่ได้ แบบนี้ผมก็แพ้แต่แรกแล้วสิ..

  “........” ผมพุดไม่ได้..ไม่ใช่ไม่อยากจะด่า แต่สิ่งที่อยู่ในปากนี่มันทำให้ไม่สามรถพูดอะไรได้ ทำได้แต่ยกมือฟาดขอพี่โตแกแรงๆให้รู้ว่าไม่พอใจ..มากๆ..

   “..อะไร..ชอบแบบซาดิสต์รึไง?..” พี่โตถามเสียงกลั้วหัวเราะ..มือคู่นั้นจัดการเร่งเร้าความรู้สึกของผมเสียจนต้องบิดตัวครางออกมาในลำคอ..และในเมื่อเสียรู้ไปแล้ว..ผมเลยได้แต่คิดจะกลั่นแกล้งเจ้าโตน้อยเป็นการแก้แค้น..

   “...อย่าสิ...อื้อ...” พี่โตครางออกมาเมื่อผมละเลงลิ้นลงบนส่วนหัวเป็นการแก้ลำกลับ..แต่นึกไม่ถึงว่าจะถูกแก้แค้นเหมือนกันโดยเฉพาะเมื่อพี่โตโน้มตัวเข้ามาหาช่องทางด้านหลังของผม และค่อยละเลงลิ้นลงบนส่วนนั้นช้าๆ..

  “...พะ...พี่...โต...อ้า...อย่าครับ...ฮื้ออ...” ผมผละออกมาครางเสียงสั่น บิดตัวทุรนทุรายอย่างอดรนทนไม่ไหว..ไม่ไหวแล้ว..พอปลายลิ้นร้อนๆไล้แตะตรงส่วนนั้นก็ทำเอาท้องไส้ปั่นป่วน ทั้งเสียวทั้งสยิวจนทำอะไรไม่ถูก ผมอ้าปากร้องลั่น ละมือจากส่วนทีแข็งขึงของพี่โตแล้วครางฮือ...

  “...หึหึ..ฝีมือแค่นี้อย่ารึอาจมากดพี่โตนะ...เนม..” พี่โตหัวเราะหึหึกับชัยชนะที่ใช้แค่ปลายลิ้นสยบความเคลื่อนไหวของผม ตอนนี้ไอ้เนมได้แต่คุกเข่าโก่งโค้งให้สะโพกลอยเด่น ส่วนท่อนบนเอนราบกับพื้น ตรงหน้าก็มีพี่โตน้อยที่ตอนนี้ใหญ่พอจะทำผมหนาวสันหลังเยือกตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า แต่ไม่มีกระทั่งแรงจะอ้าปากงับมันสักทีเสียด้วยซ้ำ..

   “...ฮื้อ...พี่โต...พี่โต...” ผมครางเสียงสั่น ความตั้งใจจะกดและเป็นสามีของพี่โตหายไปท่ามกลางกระแสอารมณ์ที่เชี่ยวกราก ตอนนี้ขอแค่พยุงตัวได้และมีใครสักคนปลอดปล่อยผมจากความรู้สึกอัดอัดเสียวสะท้านได้ก็พอแล้ว..

   “...อะไร..ไม่คิดจะกดพี่โตแล้วเหรอ..หือ?..”น้ำเสียงกระซิบถามนั่นทำให้ผมนึกเคืองขึ้นมา เออสิ..ผมมันไร้น้ำยานี่ ใครจะเชี่ยวแบบพี่กันล่ะหึ..อย่าให้ถึงคราวบ้างแล้วกันพ่อจะเล่นซะพูดไม่ออกเลยทีเดียว..

  “ อยากอยู่ข้างบนใช่ไหม?..จะให้ทำก็ได้นะ..” หา...ผมชะงัก หันกลับไปมองหน้าพี่โตที่ยักคิ้วยิ้มยั่ว..คำพูดที่แสนใจดีนั่นมันมาจากปากไอ้คนตรงนี้แน่เหรอ?..จะให้ผมทำ...

  “..จริงเหรอ?...” ผมออกปากถามซื่อๆ หน้าตาเหรอหรา..

  “...จริงสิ...มานี่...” ว่าแล้วก็ออกแรงดึงตัวผมให้คร่อมทับบนร่างที่เอนพิงผนังของอีกฝ่าย นัยน์ตาคู่นั้นมองมาด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความปราถนา ส่วนกลางของร่างกายแข็งขึงถูเบียดชิดสะโพกมนที่พยายามขยับห่าง..เสื้อสีน้ำตาลเข้มถูกถอดออกอย่างรวดเร็ว..ดังนั้นร่างเพรียวจึงเปลือยเปล่า เหลือเพียงกางเกงสีเข้มที่ถูกร่นลงไปกองอยู่บนเข่า.

   “ฮื้อ....” ปลายนิ้วที่ยังคงสะกิดเบาๆตรงช่องทางด้านหลังทำให้ผมครางฮืออกมาไม่หยุดหย่อย ใบหน้าแดงจัด ผมหลบตาพี่โตที่มองมาอย่างล้อเลียนขณะที่เอื้อมมือจิกทึ้งไหล่หนาของพี่โตแรงๆ กัดปากแน่นแล้วค่อยๆเงยหน้าขึ้นไปสบตาด้วยแววตาออดอ้อน..

 

“..ไหนบอกจะให้ผมอยู่ข้างบนไง..” ผมอ้อน หวังว่ามันจะทำหีพี่แกใจอ่อนได้ ..แต่เปล่า..เปล่าเลย กลับกลายเป็นว่าพี่โตแกกระแทกปลายนิ้วเข้าไปในร่างของผมแรงขึ้นอีก จนผมสะดุ้งเฮือกแหกปากร้องลั่น....

    “...อย่ามาบ่น..ใครบอกให้มายั่วกันแบบนี้..” ฟังแล้วกัดปากแน่น..เออ...ผมมันผิดตลอดแหละไอ้พี่โตบ้า..

 

  “...นี่ก็ให้อยู่บนแล้วไง..ไม่รู้เหรอ?..” เสียงกระซิบนั้นทำเอาผมตาโต หันมองหน้าพี่โตที่ยักคิ้วล้อเลียนให้แล้วอยากจะร้องไห้ขึ้นมาตงิดๆ ไอ้พี่โตขี้โกงอ่ะ มาแกล้งกันแบบนี้ได้ไง..มันเสียใจน่ะโว้ยยยยย เสียความตั้งใจหมด !!

 

   “...พี่บ้า..ขี้โกงอ่ะ..อ๊ะ...” ผมร้องอุทานเสียงสั่น เพราะพี่โตกำลังกดส่วนปลายที่ชูชันเข้าไปในร่างของผมช้าๆ..ความใหญ่โตคับแน่นที่บดเบียดเข้ามาทำให้ผมเบ้หน้า กัดปากแน่น

    “...อย่าเกร็งสิ....” กระซิบกับเจ้าคนที่อยู่ข้างบนเบาๆ มือข้างหนึ่งลูบสะโพกมนและส่วนกลางลำตัวของเจ้าตัวช้าๆปลุกอารมณ์ไปด้วย อีกข้างจัดการลูบท้ายทอยเจ้าคนที่กอดรัดลำคอเขาแน่น..เนื้อตัวสั่นระริก เม็ดเหงื่อเริ่มไหลออกมาจากร่างกายที่หอบสั่น..และมีสีชมพูระเรื่อด้วยแรงอารมณ์..

  “..อา...จะ ..เจ็บ...” เสียงผมร้องครางลั่นเมื่อพี่โตกระแทกตัวเข้ามาสุดแรง..ทั้งเจ็บทั้งจุกไปทั้งตัวจนขาแทบทรงตัวไม่อยู่..ผมรู้สึกว่าตัวเองขาสั่น เหยียดเกร็งด้วยความเสียวสยิวซะจนไม่มีแรงขยับตัว..นัยน์ตาที่มีน้ำตาเอ่ออกมาด้วยความเจ็บเสียงหรี่ลงเล็กน้อยมองพี่โตที่หอบหายใจแรงๆอยู่ข้างหู..ใบหน้าที่ผมคุ้นเคยดีบิดเบี้ยวเหยเกด้วยความซ่านเสียวนั่นทำให้ผมรู้สึกสะใจลึกๆที่เป็นฝ่ายทำให้พี่แกทำหน้าแบบนี้เสียบ้าง..ไม่ใช่ว่าต้องเป็นคนคอยมองสีหน้าพออกพอใจของเขาอยู่ฝ่ายเดียว..

  ผมหรี่ตาลงน้อยๆ..มองหน้าพี่โตที่ยังคงเงยหน้าและหอบหายใจหนักๆในลำคอ ผมไล้ปลายนิ้วลงบนริมฝีปากหยักสวย นัยน์ตาคู่นั้นจึงลืมขึ้นมาและปลายฟันคมจึงออกแรงขบปลายนิ้วผมเบาๆพอให้รู้สึก..

  ผมเม้มปากแน่นขณะที่เริ่มตัดสินใจจะขยับตัวขึ้นช้าๆเพราะความอัดอัดคับแน่นในตัวยังไม่ขยับไปไหน..พี่โตมองหน้าผมแล้วยิ้มล้อๆ ก่อนที่จะกุมสะโพกผมไว้แล้วออกแรงขยับสวนขึ้นมาเบาๆ...แต่แค่นั้นก็มากพอแล้วที่จะทำให้ผมตัวสั่นเพราะพอทำแบบนี้แล้ว..มัน...ชักจะรู้สึก..มากกว่าทุกครั้ง..

   “..อือ...เป็นไงมั่ง..” พี่โตหรี่ตาลงถามผมยิ้มๆ “ ..ได้อยู่ข้างบนแล้วก็ทำงานหน่อยสิ..เอ๊าเร็ว..”

    ว่าไม่พอยังยกมือตบก้นผมแรงๆจนต้องสะดุ้งไปอีกรอบ..ไอ้เนมหน้าแดงก่ำมือที่พาดลงบนไหล่พี่โตออกแรงจิกแน่นแข้งขายังเกร็งสั่นแต่ก็ออกแรงขยับตัวยกสะโพกขึ้นและกดมันลงไปช้าๆ..

  ความรู้สึกแปลกๆที่แล่นผ่านทั้งร่างเวลาขยับกายนั้นทำให้รู้สึกดีไม่น้อย ผมมองหน้าพี่โตที่เอนตัวพิงผนังแล้วทำหน้าสุขีพร้อมกับครางบาๆในลำคอด้วยความรู้สึกหมั่นไส้เล็กๆ เพราะงั้นเลยออกแรงขยับอีกทีและกดสะโพกลงเร็วและแรงกว่าเดิม..ได้ผล..คราวนี้พี่โตครางออกมาในลำคอเบาๆและหน้าเริ่มแดงขึ้น ..ส่วนผมน่ะเหรอ..ความซ่านสยิวมันแล่นพล่านไปทั่วร่างจนแทบทนไม่ไหวแล้ว..

   แต่เพราะอยากจะเล่นงานให้คนชอบแกล้งได้เจอดีวะมั่ง ผมเลยยิ่งออกแรงขยับตัวต่อไป..ยกสะโพกขึ้น..แล้วกดลง..แรงขึ้น..เร็วขึ้นเรื่อยๆ..สองตามองใบหน้าที่มักจะนิ่วน้อยๆและครางออกมาในลำคอด้วยความเสียวซ่านของพี่โตทุกครั้งที่ขยับตัว..รู้สึกพอใจที่ไม่ต้องกลายเป็นฝ่ายรอรับไปเสียทุกทีแล้ว...ถึงมันจะเจ็บและผมก็ยังเป็นฝ่ายถูกกดเหมือนเดิมก็เถอะ..

  โตหรี่ตาลงมองร่างเพรียวที่ขยับกายบนตักเขาด้วยสายตาพออกพอใจ เหมือนว่าเจ้าเด็กน้อยของเขาจะเรียนรู้และหัวไวเหลือเชื่อ เพราะตอนนี้เจ้าตัวออกแรงขยับตัวเองโดยที่เขาไม่ต้องสอน ผิวขาวกลายเป็นสีชมพูระเรื่อไปทั้งตัวด้วยแรงอารมณ์ ใบหน้าของเจ้าตัวเหยเกครางออกมาเบาๆและยังขยับท่อนล่างอย่างต่อเนื่อง นัยน์ตาคู่นั้นเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำใส รีมฝีปากสีจัดที่ถูกขบกัดเบาๆเพื่อกลั้นเสียงครางแผ่วที่เล็ดลอดออกมาจากลำคอ..ดูยั่วเย้าน่ามองจนอยู่นิ่งๆไม่ไหว..

   ปลายลิ้นแตะลงบนเรียวปากสีสด แตะไล้และขบมันเบาเชิงหยอกล้อ กลืนเอาเสียงหอบครางและเสียงลมหายใจของอีกฝ่ายไว้ในลำคอ ฝ่ามือบีบเคล้นสะโพกมนแล้วจับกระชากท่อนล่างที่กลืนกินร่างกายของตนเข้าหา พร้อมๆกับหยัดสะโพกแนบชิด เรียกเสียงครางเครือหวานหูและร่างเพรียวที่สั่นสะท้าน ปลายนิ้วที่ตะปบลงบนไหล่จิกเล็บลงไปแรงๆคล้ายจะต่อว่าที่จังหวะเนิบช้าถูกรุกเร้าจนกลายเป็นรีบเร่ง..แต่โตไม่สนใจ เขายังคงจับสะโพกบางไว้แล้วขยับเป็นจังหวะรุนแรง..เร่งเร้า..

   “...อา...พี่โต...มัน...” ผมครางเสียงสั่นเมื่อสามารถหนีออกมาจากเรียวปากคู่นั้นได้..ตอนนี้ร่างกายผมเหมือนจะไม่ใช่ของตัวเอง เพราะถูกพี่โตทั้งกอดและควบคุมมันจนไม่อาจบังคับตามใจต้องการได้เลย..ทั้งฝ่ามือที่บีบเค้นสะโพกและบังคับจังหวะขยับกายให้เป็นไปตามใจ และแก่นกายที่ขยับรุกเร้าเข้าหาแนบชิด.. เสียงครางปนหอบหนักในลำคอของพี่โตดังขึ้นใกล้ๆหู..กระทั่งปลายลิ้น ยังเลียไล้ซอกคอผมและขบกัดราวกับกระหายอยาก..

   “..อ๊ะ...” ผมร้องครางเมื่อพี่โตกระชากส่วนนั้นออกจากด้านหลังของผมอย่างแรง..จนร่างกายโล่งวาบ แต่ก็เพียงครู่เดียวเท่านั้น เพราะพี่โตจับผมหันหลังให้และโก่งโค้งสะโพกขึ้นมาให้เขาสอดส่วนนั้นเข้ามาอีกครั้ง..

   “..ซี๊ด...อือ....” เสียงคารางอย่างพึงพอใจของพี่โตที่ตอนนี้กลายมาเป็นผู้นำเกมอย่างทุกทีดังเข้าหู..มันทำให้ผมนึกเคืองอยู่นิดหน่อย และจางหายไปจากสมองอย่างรวดเร็วเพราะความเสียวซ่านที่แล่นพล่านไปทั้งตัวจนกลั้นเสียงครางไม่ไหว..

  “...พี่โต...ไม่ไหวแล้ว...” ผมร้องบอกพี่โตเสียงสั่น ได้ยินเสียงครางรับของอีกฝ่ายดังขึ้นเบาๆ..และร่างกายส่วนล่างก็ยิ่งกระแทกกระทั้นหนักขึ้นจนผมแทบหูอื้อ ไม่สามรถรับรู้อะไรได้อีก ที่รู้สึกมีเพียงความต้องการของร่างกายที่ใกล้จะปลดปล่อย และแกนกายร้อนๆที่สอดใส่เข้ามาในตัวไม่หยุดเท่านั้น..

   “...อะ...อ๊า....” ผมครางออกมาดังลั่นเมื่อรู้สึกถึงความร้อนที่พุ่งเข้ามาในตัวพร้อมกับส่วนนั้นของผมที่ปลดปล่อยลงมาบนพื้นที่มีผ้าปูสีขาวรอรับไว้จนเป็นด่างดวง.. ไอ้เนมครางหอบ มือไม้อ่อนปวกเปียกแทบจะพยุงกายไม่ไหว เลยได้แต่นอนพังพาบอยู่อย่างนั้นกับพื้นโดยที่มีพี่โตคร่อมทับอยู่ด้านบน..

     ปลายลิ้นชื้อไล้แตะลงบนใบหูทำให้ผมขยับตัวหนี แต่พี่โตกลับไม่ยอมให้เป็นอย่างนั้น..ลมหายใจร้อนๆรดรนลงบนผิวแก้มพร้อมกับเสียงกระซิบแผ่วเบาแต่ชวนสยองขวัญยิ่งนัก..

  “...อีกรอบนะ..”

   “..........” ผมหันไปมองหน้าพี่โตด้วยสายตาตื่นตระหนก แต่รายนั้นไม่ตอบอะไรนอกจากยิ้มรื่นพร้อมกับฝ่ามือที่บีบคลึงสะโพกผมเบาๆแล้วสอดกายเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัว..

   เสียงครางของผมเล็ดลอดออกมาอย่างสิ้นหวัง ขณะที่ในใจแทบจะหลั่งน้ำตาร้องไห้ออกมาให้รู้แล้วรู้รอด...เสียท่าเสียตูดไม่ว่า แต่ต้องมาเสียรู้พี่โตด้วยความตั้งใจของตัวเองแบบนี้เนี่ย..มันน่าแค้นโว้ย !!!

.

.................................................................................

     ตอนนี้เป็นเวลาประมาณทุ่มสิบนาที ปกติทานข้าวแล้วจะมีหนังและภาพยนตร์อะไรให้ได้ดูกัน แต่ผมไม่สนใจจะดูมันแล้ววันนี้ เลยมานอนคว่ำหน้ากลิ้งอยู่บนที่นอนของพี่โตด้วยสีหน้าบูดๆ..

   ส่วนเจ้าคนต้นเรื่องนะเหรอ ผมไม่อยากจะสนใจหรอก เลยได้แต่ถีบให้มานั่งเป็นหมาหวงก้างแถมๆนี้ ปล่อยให้เขานั่งหงุงหงิงออเซาะผมต่อไป แต่รู้ไว้เหอะว่าไม่คิดจะสน ชิ..

   ปลายเท้าของใครหลายคนเดินผ่านเรือนนอนและประตูห้องขังก็เปิดออกพร้อมกับเสียงเอะอะเช่นเคย ขณะที่ผมรู้สึกว่ามีชายคนหนึ่งยืนนิ่งอยู่นอกห้องขังและจ้องมองผมอยู่ จึงเงยหน้าไปมองอย่างสงสัย..

    เมฆมีสีหน้าราวกับว่าเวทนาเกินทนเมื่อเห็นสภาพของผม มันถอนใจเบาๆแล้วนั่งยองๆมองผมจากด้านนอกของเรือนนอน..เจ้าตัวมองหน้าผมที่ทำหน้าเซ็งแล้วมองหน้าพี่โต ก่อนที่เมฆจะถอนหายใจเฮือก..

  “..กูว่าแล้ว..”

..........................................................................................................................................................................