FanFic

[fic] Tiger&Bunny : It's barnaby Hero

posted on 15 Jul 2011 06:57 by silenceserin in FanFic

Fic Tiger & Bunny : It's barnaby Hero

Title : It's barnaby Hero

Rating : PG

Pairing : Barnaby brook JR. / Kotetsu T. Kaburaki

Fandom : Tiger & Bunny

.................................

* คำเตือนก่อนอ่าน เอนทรี่นี้อาจมีสปอยล์ anima Tiger&Bunny ตอน 10-14 ความเสื่อมและคาแรกเตอร์ที่วายป่วงของตัวละคร มาจากความบ้าบอของอิจขบ.ทั้งสิ้น

หลายเดือนมาแล้วหลังจากเหตุการณ์การปรากฏตัวของ "ลูนาติก" และ การก่อความวุ่นวายของกลุ่มก่อการร้าย "อุโรโบรอส" เมืองสเทิร์นบิลก็กลับมาเป็นปกติสุขอีกครั้ง แม้ว่าจะมีอาชญากรรมเกิดขึ้นไม่เว้นวัน ทว่าแน่นอนผู้ร้ายทั้งหลายต่างถูกจับกุมและจัดการด้วยฝีมือของเหล่าฮีโร่ทั้งแปดผู้ทำหน้าที่ปกป้องเมืองแห่งนี้ไว้

ห้องหนึ่งในทาวน์เฮาส์สูงเสียดฟ้าราคาแพงระยับระบบรักษาความปลอดภัยดีเยี่ยม ได้ต้อนรับการกลับมาในทุกวันของเจ้าของห้อง "บาร์นาบี้ บรู๊ค จูเนียร์" เจ้าของตำแหน่งฮีโร่ดาวรุ่งที่มีผู้จับตามองมากที่สุด และครั้งนี้ก็เป็นครั้งที่เท่าไหร่ไม่รู้อีกเช่นกัน ที่ห้องนี้มีโอกาสต้อนรับบุรุษอีกหนึ่งนายผู้ได้ชื่อเป็นคู่หูของบาร์นาบี้ "โคเท๊ตสึ คาบุรากิ " หรือ ไวล์ ไทเกอร์นั่นเอง

พวกเขาทั้งสองเป็นฮีโร่ดูโอ้ที่ต้องมาจับคู่กันด้วยความไม่พอใจของทั้งสองฝ่าย..ทว่า เมื่อได้ฝ่าฟันอุปสรรคร่วมกัน ความเข้าใจและสายใยของความเป็น"คู่หู"ก็เกิดขึ้นจนได้..

และวันนี้พวกเขาก็มาร่วมสังสรรค์กันหลังจบภารกิจของวันอย่างเคย และตกลงจะทำอาหารเลี้ยงฉลองกันด้วยคำชักชวนจากไวล์ ไทเกอร์ สำหรับคุณหนูผู้ร่ำรวยอย่างบาร์นาบี้ที่ไม่เคยทำอาหารกินเองแล้วมันก็สะดวกพอสมควร และสำหรับคุณลุงที่ต้องอยู่คนเดียวอย่างโคเท็ตสึฉลองกันแบบมีคนคุยด้วยดีกว่าการนั่งดื่มเบียร์คนเดียวเป็นไหนๆ

เจ้าของห้องวางกระเป๋าสตางค์ โทรศัพท์มือถือและข้าวของจุกจิกที่ติดมือมาลงบนโต๊ะตัวโปรดที่ตั้งอยู่ริมผนังกระจกใสสะท้อนภาพทิวทัศน์ของเมืองสเทิร์นบิล และบอลลูนลอยฟ้าติดตราโลโก้ " APOLLON " สปอนเซอร์และเจ้านายที่ตามมาหลอกหลอนได้แม้ยามพักผ่อน บาร์นาบี้เบือนหน้าหนีภาพนั้นและหันมาสนใจคนที่อยู่ในห้อง...ลุงแก่อายุเฉียดสี่สิบที่กำลังวุ่นวายค้นข้าวของในถุงพลาสติกด้วยสีหน้าเริงร่า

เขาได้ยินเสียงตัวเองถอนหายใจ " ไปค้นในห้องครัวสิครับ "

" อะไรก๊านน ฉันคนนี้อุตส่าห์ใจดีมาช่วยทำกับข้าวให้ทานแล้วนะ !" ว่าแล้วชายหนุ่มเบื้องหน้าก็ทำหน้ามุ่ย..แก้มป่อง..ปากจู๋ราวกับเด็กน้อย ระดับความโมเอ้พุ่งขึ้นมาอีกสองขีด..

" ผมเป็นคนซื้อไม่ใช่เหรอครับ? " บาร์นาบี้ บรู๊ค จูเนียร์ ผู้ซึ่งถูกสเน่ห์ของชายวัยกลางคนโจมตีแบบซึ่งหน้ารู้สึกถึงเลือดลมที่เริ่มเดินเหินติดขัด เขารีบดันแว่นกรอบใสขึ้นไปปีนอยู่บนดั้งจมูกกระแอมเรียกความมั่นใจและดึงหัวใจที่เต้นระทึกก่อนมันจะกระดอนติดฝาห้อง

" คิดเล็กคิดน้อยอะไรกันบันนี่จัง นายเป็นคนซื้อฉันก็เป็นคนทำไงแบบนี้ก็เสมอภาคดีแล้วนี่~ เอาล่ะ ไปห้องครัวดีกว่า " โคเท็ตสึ คาบุรากิ หนุ่มใหญ่ที่อายุสมองน้อยกว่าร่างกายมากรีบลุกขึ้นจากพื้นห้องอย่างดี๊ด๊า ไม่สนใจวาจาส่อเสียดกล่าวหาของเจ้ากระต่ายโหดเบื้องหน้า จะว่าชินก็ได้ แต่จะว่าหน้าด้านคงเข้าท่ามากกว่า

"......." คนเด็กกว่าได้แต่มองตามสะโพก..เอ๊ย! มองตามแผ่นหลังของคู่หูไปแล้วถอนหายใจอีกเฮือก บาร์นาบี้ บรู๊ค จูเนียร์ ที่สุดแล้วก็ต้องยอมรับกับชื่อที่อีกฝ่ายใช้เรียกขาน ถึงจะไม่ชอบเท่าไหร่แต่ก็คงช่วยไม่ได้ จะโมโหไปก็เท่านั้น ไม่รู้มันเป็นชะตากรรมรันทดมาแต่ไหน ฮีโร่หนุ่มหล่อวัยยี่สิบสี่ที่สาวรักสาวหลงทั้งบ้านทั้งเมือง ถึงได้มาชอบตาลุงทึ่มๆคนนึงไปเสียได้..

....แต่ที่แย่กว่าคือ ตาลุงที่ว่าดันไม่มีท่าทีจะรู้ตัวเอาเสียเลยซะด้วย...

เป็นความจริงที่บาร์นาบี้อยากจะกุมขมับไม่ก็เอาหัวโขกกับผนังห้องสักยี่สิบรอบ แต่ท้ายที่สุดแล้วเขาก็ได้แต่ถอนหายใจอีกเฮือก และเปิดคอมพิวเตอร์ของตน มองนาฬิกาที่บอกเวลาทุ่มครึ่ง แสงสว่างจากดวงไฟและตึกสูงเบื้องนอกเด่นชัดอยู่ในเงาตา ปลายนิ้วของฮีโร่หนุ่มแตะลงบนหน้าจอมคอมพิวเตอร์ คลิกโฟลเดอร์ลับพิมพ์รหัสแล้วเปิดมันออกมาทันที

ภาพที่ปรากฏบนหน้าจอคอมพิวเตอร์อาจจะทำให้ใครหลายคนเจอแล้วอยู่ในอาการช๊อค สิ่งที่มิสเตอร์ บาร์นาบี้ บรู๊ค จูเนียร์ เก็บไว้ในโฟสเดอร์ลับเฉพาะที่ต้องใส่รหัสนับสิบตัวเพื่อความปลอดภัยไม่ใช่ข่าวของอุโรโบรอส ไม่ใช่ข้อมูลของลูนาติก และไม่ใช่แม้กระทั่งแคมเปญของบริษัทรึแผนเก็บเเต้มฮีโร่.

..แต่กลับเป็น....ภาพของชายหนุ่มผิวสีแทนสวย ผมสีน้ำตาลเข้มยาวระต้นคอ ใบหน้าหล่อเหลาดูดีประดับด้วยหนวดรูปทรงประหลาดตรงปลายคาง สวมเชิ๊ตสีเขียวเข้มทับด้วยกั๊กสูทสีครีมและมีหมวกใบสวยแสนคุ้นตา...รูปถ่ายในอริยาบถต่างๆทั้งยามหลับ(?) ตอนเผลอ ตอนงัวเงีย หรือกระทั่งตอนกำลังจดจ่อก้มหน้าก้มตาสนทนากับลูกสาวสุดที่รักและถูกดุจนหงอมาไม่เว้นแต่ละวัน ใช่แล้ว นี่คืออัลบั้มรูปภาพลับสุดยอดของไวด์ ไทเกอร์ เก็บรวบรวมโดยบาร์นาบี้ บรู๊ค จูเนียร์ นั่นเอง !!

พฤติกรรมใกล้เคียงกับสตอล์คเกอร์ขึ้นทุกวันของฮีโร่หนุ่มใช่ว่าจะไม่ทำให้บาร์นาบี้นึกอยากแก้ไขมัน เขาพยายามแล้วที่จะไม่กดชัตเตอร์ ไม่หยิบกล้องถ่ายรุปขึ้นมาถ่ายในยามที่โคเท๊ตสึกำลังงีบหลับ ปากเผยอน้อยๆส่งเสียงกรนเบาๆพร้อมกับน้ำลายไหลตรงมุมปาก พยายามไม่ถ่ายตอนที่ฝ่ายนั้นกำลังส่งเสียงหงุงหงิงคุยกับลุกสาวผ่านทางโทรศัพท์ หน้าตางอนๆแก้มป่องๆ น้ำตาคลอนัยน์ตากัดริมฝีปากน้อยๆ...พยายามแล้ว พยายามแล้วนะ

... แต่ทำไมแต่ละท่าแต่ละทางของตาลุงนั่นมันถึงได้.......

ฮีโร่หนุ่มมือสั่นยกขึ้นบีบจมูกตัวเองอย่างสุดจะกลั้น เขากำลังเชื่อมต่อโทรศัพท์มือถือเพื่อโอนไฟล์รูปในเครื่องอยู่อย่างขมักเขม้น นัยน์ตาสีเขียวสดจ้องมองภาพถ่ายล่าสุดของ"คุณลุง"ในชุดว่ายน้ำสีเขียว เปลือยแผ่นอกท่อนบนและท่อนขาเหลือเพียงกางเกงว่ายน้ำตัวเดียวสวมห่วงยางใสสีชมพูที่ไม่อาจจะปิดความเย้ายวนของผิวเนื้อนั้นได้ ....

"อึ่ก.. "ฮีโร่หนุ่มเม้มปากแน่น พยายามต่อต้านตัวเองสุดชีวิตเมื่อความหลงไหลของตนที่มีต่อคู่หูกำลังเข้าขั้นวิกฤติ...สามัญสำนึกของความเป็นหนุ่มหล่อและความเป็นฮีโร่กำลังตีกันในสมองอย่างเมามันส์...ชายหนุ่มสุดหายใจลึก กำลังตั้งปณิธานที่ล้มเหลวมาแล้วหลายร้อยครั้งอีกรอบ

....นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายแล้ว จะไม่ถ่ายอีกแล้ว เอารูปนี่ออกจากโทรศัพท์เสร็จแล้วเขาจะลบโฟลเดอร์ทิ้ง ลบออกจากถังขยะด้วย...ใช่แล้ว...นี่เป็นครั้งสุดท้ายเท่านั้น ผู้ชายที่สมบูรณ์แบบอย่างบาร์นาบี บรู๊ค จูเนียร์ น่ะมีแต่คนชื่นชอบมากมาย ผู้หญิงสวยๆมีให้เลือกอีกเยอะ เขาไม่มีทางยอมแพ้กับสเน่ห์ของลุงตาวัยกลางคนทึ่มๆโง่ๆอีกต่อไปแล้ว !!

แอ๊ด...

" เฮ้ ! บันนี่ เย็นนี้นายอยากกินอะไรนะ !! " ประตูห้องเปิดผาง ร่างของโคเท๊ตสึโผล่ออกมาทำเอากระต่ายหนุ่มสะดุ้งเฮือก บาร์นาบี้รีบกดปิดภาพนั้นลงอยากรวดเร็วแล้วหันขวับ

"..ผม..............." ประโยคต่อมาแทบไม่พ้นจากลำคอ นัยน์ตาสีเขียวมองร่างของโคเท๊ตสึที่ยืนงงๆอยู่ตรงประตู พ่อหม้ายหนุ่มถือมีดข้างหนึ่งไว้ในมือ หมวกใบเดิมถูกถอดออกแทนที่ด้วยผ้ากันเปื้อนสีขาวลายลูกไม้ที่คาดอยู่บนร่าง...เมื่อมองทุกอย่างประกอบกันแล้ว...สมองของบาร์นาบี้ก็หยุดทำงาน ทุกสิ่งชะงักค้างไปอย่างรวดเร็ว

-โมแอะแอ๊คเเท๊คกระแทกตา 120 เปอร์เซนต์.. บาร์นาบี บรู๊ค จูเนียร์ สมองและร่างกายหยุดทำงาน ไวด์ ไทเกอร์ได้ไป 500 ล้านแต้ม-

" เอ๋...อ่ะเด๊ะ....? " โคเท๊ตสึกะพริบตาปริบๆมองเจ้าหนุ่มฮีโร่ที่นั่งอยู่หน้าคอมพ์ตัวแข็งทื่อแล้วขมวดคิ้ว..เอียงศรีษะไปด้านข้างสิบห้าองศาด้วยความงวยงง

" อย่ามานิ่งน่า คิดออกแล้วตามมาช่วยด้วยนะ " เหมือนกลัวอีกฝ่ายจะตายไม่สนิท ไวล์ ไทเกอร์จึงซัดอีกครั้งด้วยการทำแก้มป่อง...บุ้ยปากงอนๆแล้วหันหลังจากไป..

ตุบ...

- บาร์นาบี บรูค จูเนียร์ ช๊อคค้าง ยกธงยอมแพ้ -

ร่างทั้งร่างทรุดฮวบ ใบหน้าพาดลงบนโต๊ะราวกับหมดเรี่ยวแรง ฝ่ามือที่สั่นระริกของบาร์นาบี้ยกขึ้นกุมจมูกตัวเองแล้วบีบเบาๆ พยายามจะควบคุมความร้อนที่ทะลักทะลายใบหน้าไม่ให้มันแสดงออกมาในรูปแบบของเลือดกำเดาอย่างสุดกำลัง..

"บันนี่จางงงงงงงงง เร็วๆ ! " เสียงเร่งเร้ามาพร้อมกับมโนภาพอันสุดจะบรรยาย ตอนนี้สมองที่พังยับของบาร์นาบี้กำลังจินตนาการถึงภาพชายหนุ่มวัยกลางคน ผิวสีแทนสวย ใบหน้าแดงก่ำ นอนระทดระทวยอยู่ใต้ร่างของเขาพร้อมกับเรือนกายเปลือยเปล่าที่มีเพียงผ้ากันเปื้อนสีขาวปิดบังไว้อย่างหมิ่นเหม่ ดวงตาสีน้ำตาลสวยเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำใส..ริมฝีปากแดงฉ่ำกัดน้อยๆ เอ่ยปากร้องเรียกชื่อของเขาเสียงเบา..

" บันนี่.."

ฝ่ามือที่สั่นระริกกำแน่น บาร์นาบีหยัดกายลุกขึ้นยืนด้วยสภาพโซซัดโซเซ มือขวาอุดจมูกขณะที่มือซ้ายสั่นระริก ใช้พลังชีวิตเฮือกสุดท้ายของตัวเองเดินลากขาก้มหน้าก้มตาเดินไปยังพื้นที่ห้องครัวด้วยสภาพสมองและความคิดแตกเป็นเสี่ยงๆ.

"โคเท็ตสึซังในชุดผ้ากันเปื้อน.."

ริมฝีปากของชายหนุ่มงึมงัมออกมาเบาๆราวกับละเมอ...หากฝีเท้าพลันสะดุดกึก...

ฝ่ามือสั่นระริกสัญชาติญาณสตอล์คเกอร์ในตัวกำลังกรีดร้องโหยหวน ชายหนุ่มหันขวับไปมองบนโต๊ะ โทรศัพท์มือถือสีแดงสดโดดเด่นและเหมือนจะส่องประกายระยับมากกว่าเดิมด้วยซ้ำวางอยู่บนนั้น

"...ไม่ ไม่ บอกตัวเองแล้วว่าจะไม่ทำ จะไม่ทำ " ริมฝีปากของบาร์นาบีพึมพัมกล่าวย้ำกับตัวเองอย่างหนักแน่น..เขาทำท่าจะหันหลังกลับ

โคเท็ตสึซังใส่ผ้ากันเปื้อน...โคเท็ตสึซังใส่ผ้ากันเปื้อน....โคเท็ตสึซังใส่ผ้ากันเปื้อน....โคเท็ตสึซังใส่ผ้ากันเปื้อน....โคเท็ตสึซังใส่ผ้ากันเปื้อน...

จิตวิญญาณสตอล์คเกอร์ชั่วร้ายในสมองตะโกนก้องออกมาราวกับเสียงสะท้อน บาร์บานีส่ายหัว...เม้มปากแน่น..

" ไม่ ไม่ ไม่ ไม่ ไม่ " ตอนนี้ฮีโร่ผู้ช่วยเหลือชาวประชา ชายหนุ่มผู้ที่แสนจะน่าเลื่อมใสกำลังอยู่ในสภาพใกล้บ้า ชนิดไม่เหลือเค้าบาร์นาบี ฮีโร่ สักนิด..

" ไม่..."

" มะ..."

......

....

...

ชั่ววินาทีแห่งการตัดสินใจผ่านไป พร้อมๆกันร่างของฮีโร่นามบาร์นาบี แห่ง apollon cop. เดินโซเซตรงเข้าไปในห้องครัว มือขวากุมจมุกและมือซ้ายที่สั่นระริกกำโทรศัพท์มือถือสีแดงไว้แน่น..

ความตั้งใจทั้งหมด พังทลายอย่างราบคาบลงอีกครั้งเป็นรอบที่เท่าไหร่ไม่อาจจะนับได้..

ชนะผู้ร้ายเป็นร้อยคน ชนะฮีโร่ที่โด่งดังคนแล้วคนเล่าจนก้าวมาเป็นอันดับหนึ่งในแรงค์กิ้งฮีโร่ ทว่าคนๆเดียวที่บาร์นาบีไม่อาจจะเอาชนะได้ ก็ยังคงเป็น โคเท๊ตสึ เทราบูกิ เช่นเดิม ...

แล้วเมื่อไหร่ลุงจะรู้ตัวสักที(ล่ะโว้ยยยยยยยยยยยยยย)

...................

ชั้นนี่แต่งอะไรเนี่ย ?

ไม่ต้องบอกก็รุ้ว่าอิปุ้ยติดฮีโร่ไปเป็นที่เรียบร้อยและสภาพนี้ก็เกิดขึ้นเมื่อดูอนิเมฮีโร่ตอน 14 จบ และวิ่งพล่านไปหาแฟนอาร์ตในpixiv ราวกับคนบ้า

ลุงโมเอ้~ โมเอ้วววคั่กๆๆๆๆๆๆๆๆๆ (แอ๊คโค่)

ไม่ไหวแล้ว รักลุงมากกก รักลุงมากๆ ชอบโคเท๊ตสึซังแบบสุดๆ ชอบในความเอ๋อ เด่อด๋า แบบฮาๆของลุงนี่ล่ะ มาอยู่กับน้องกระต่ายแล้วมันเข้ากันโคตรๆ > <

น้องกระต่ายนี่ดูรูปลักษณ์ตอนแรกเมหือนจะเคะ หน้าตาหล่อๆผมทองตาสีเขียวเชียวแต่ไปๆมาๆลุงมันดันเคะกว่า แถมฉากอุ้มนั่นมัน...(มืออุดจมุก ) โฮ กกกมา กจิ้นตั้งแต่วินาทีแรกจนวินาทีสุดท้าย555+ สองวันที่ผ่านมานี้นั่งเสพแฟนอาร์ตราวกับคนบ้า และเพราะการนี้นั่นเอง ฟิกนี้เลยเกิดขึ้นมา

แต่งเพราะชอบบาร์นาบี้ แบบสตอล์คเกอร์+หนุ่มน้อยที่ต้องมาเจอสเน่ห์โมเอ้แอ๊คแท๊กของลุง ไอ้ที่บันนี่เพ้อๆคลั่งๆมานั่น ส่วนใหญ่มันความคิดของอิจขบ.ทั้งน้านนน /โดนต่อย 55

บ้าบอแบบนี้เพราะเสพแฟนอาร์ตมากไปแหง (โทษชาวบ้าน) แต่งเพราะชอบแฟนอาร์ตที่บันนี่เลือดพุ่งพเพราะความโมเอ้ของลุง มันโดนใจหลายๆ อิอิ

นอกจากชอบที่บันนี้โฮกลุงแล้ว ก็ชอบแฟนอาร์ตบันนี่กะคารีน่าฮึ่มฮั่มใส่กันเพราะลุง เสน่ห์แรงจริงๆนะ555 แล้วก็แฟนอาร์ตที่มีโลโก้ฮีโร่ทีวีแบบถ่ายทอดสด อินี่ดูแล้วก็โฮก สิค้า คิดไปว่าจริงซะเลย (กร้ากกก)